...
هيچ ياري نمانده بود
اجازه گرفت و اجازه اش داد
اما...
نظر اليه نظره آيس منه
و ارخي عينه
و بكي
...
ترجمه نمي خواهد
نگاه حسرت آلود حضرت عشق(ع)
و اشك ديدگان مباركش
اين را دل هر انسان ميفهمد
...
ديري اما نپاييد
رجع الي ابيه و قال:
العطش قد قتلني
و ثقل الحديد قد اجهدني
تشنگي و سنگيني سلاح
امانش را بريده بود
...
فبكي الحسين(ع)
و قال واغوثاه
يابني...من اين لي الماء...؟
...
فرجع الي موقف النزال
و قاتل اعظم القتال
...
فنادي يا ابتاه
عليك مني السلام
فجاء الحسين(ع)
حتي وقف عليه
و وضع خده علي خده ٢
...
و قال:
علي الدنيا بعدك العفا
دنيا را بعد از علي اش خاك بر سر بايد
...
جوانان بني هاشم بياييد... ٣
...
حالا نوبت او بود
بارها امام زمانش اذن ميدان را دريغ نموده بود
...
يتيم امام غريب، دلتنگ بود
به ياد يادگار پدر افتاد
كارگر بود در دل عمو ...
ياد برادر و مدينه و ...
...
و خرج غلام
و كان وجهه شقه قمر
بند ِ پابستش باز...
بدون خود و زره
جنگ نماياني نمود
...
فوقع غلام علي وجهه
و صاح:
يا عماه...
زبانم لال... عمو را وقتي فرياد زد كه با صورت...
...
غبار ميدان را آمدن شيري خشمگين خواباند
سرباز عمو اما درد ميكشيد
و از شدت درد
پا بر زمين ميكشيد
و امام عشق(ع) حمل غلام علي صدره
اينجا بود ندايش اندام تاريخ را لرزاند
هل من ذاب يذب عن حرم رسول الله؟
هل...؟!!
...
صداي گريه بلندشد
فتقدم الي باب الخيمه
خواهر را فرمود:
طفل كوچكم را بده تا با او وداع كنم
...
كودك را گرفته بود تا ببوسد
مهر پدر را به ياد آور
مهر ِ كمال ِ محضي كه در مهر پدري هم در اعلي درجه است
داشت كودك را مي بوسيد
فرماه حرمله
فوقع في نحره
فذبحه
...
خونها را گرفت و به آسمان پاشيد
فرمود اين بلاها بر من آسان است
انه بعين الله
حسين را چه باك؟
«او» ميبيند!
...
در نقلي گفته اند آقازاده را زير عبا گرفت
دور از چشم خيام در پشت خيمه دفنش نمود
روضه بالاتر از اين نديده ام
كه چه گذشت وقتي رئوس مطهر را قسمت ميكردند
و براي اينكه قبيله اي بي سهم نماند...
سر كوچك كه ياراي تيزي پولاد ندارد
...
روضه ديگر بايد سر بسته بماند
نه توان گفتن هست و نه شنيدن
اينكه مدفون پشت خيام
چه شد كه ميهمان سينه پدر شد
پ.ن:
١- عبارات عربي را باز هم ميهمان لهوف بوديم. برخي هاشان را نمي توانم ترجمه كنم. نمي شود باور كنيد
٢- اين عبارات را كه مينوشتم، يادم از دو سال قبل افتاد و روز عرفه. طلاييه بوديم. با يكي از دوستان اهل سودانم. از اهالي سنت بود و شافعي. داشتم ترجمه ميكردم برايش شعري كه از بلندگو پخش ميشد. سلحشور ميخواند كه «آروم آروم... ميگذارم من... صورت رو صورت ماهت...» گريه امانش را بريد. بي اختيار بلند بلند گريه ميكرد. در راه بازگشت شعري با همان چند كلمه فارسي كه بلد بود سرود!
٣- به دوستي ميگفتم: از آرزوهايم اين است ببينم شاعر اين شعر چه حالي داشت در حين سرودن «بر مشامم ميرسد...» سالها ميگذرد و هنوز زنده است اين شعر. بيت «جوانان بني هاشم... » نيز از همين سنخ!
٤- «هيات» را از لفظ هيات آسماني كهكشانها گرفته اند. به جهت نظم بي مثالش!!! اينكه اما امروزه بي نظمي ها را «كار هياتي» ميناميم كم لطفي است! اينها را نوشتم براي دوستاني كه خرده گرفته بودند به هياتِ بي هياتمان و بي نظمي حقير. اين هيات از آن جهت هيات است كه در آسمان بي كرانش ستارگاني درخشان دارد. از كربلاييان نوشتن و گفتن لياقت مي خواهد و توفيق و قلم شيوا. هيچكدام را نداريم. اينها را نيز فقط از باب وظيفه نوشتيم و قولي كه داده ايم.
۵- ببخشید طولانی شد. چندان عادت به نوشتن پستهای طولانی ندارم. به خواندنشان هم!!!
...
شیخ مفید چنین نقل میکند:
شمشیر «مالک بن نسر کندی» به سر حضرت عشق(علیه السلام) فرود آمده بود
امام پارچهای درخواست فرمود
با آن سر مبارکش را محکم بست
و عمامهای بر کلاه خود بست.
زمانی گذشت تا امام بار دیگر به میدان بازگشت
سياهي ها حضرتش را محاصره کردند.
...
كودك بود
به ظاهر!
دوري پدر، برادر، ساقي و حالا...
عبارت مقتل ميگويد:
هنوز به حد بلوغ نرسیده بود و در خیمهگاه با زنان به سر میبرد
...
امامش را در ميانه كارزار ديد
قصد ميدان نمود
امام مهرباني ها، حضرت صبر (سلام الله عليها) را فرمود: «احبسیه یا اخیه»
...
يادگاري برادر بود
دل رئوف را مي لرزاند قامتش
زنده مي شد « لا يوم كيومك يا ابا عبد الله»
آخرين زمزمه هاي امام زمان ِ امام عشق(عليه السلام)
...
دل او اما بر نمي تابيد ماندن را
پاسخ داد «والله لا افارق عمّی»
از چنگال زندگي گريخت!
..
فراق مولا را بر نمي تابيد!
يتيمي را هم يكبار تجربه كرده بود!
...
با دستان مبارك
جلوي ضربه «ابجر بن کعب» را گرفت تا امامش...
لطافت دستان كودك را ياراي مقابله با تيزي پولاد نبود
...
فریادش بلند شد: «یا امتاه»
عمو در برش گرفت و به سینه چسبانيد و فرمود:
«ای فرزند برادرم! صبر کن و آن را به حساب خیر بگذار»
...
صبر را او اما بلد بود
در رگ و خونش آشنا مي نمود
تو فكر كن چيزي شبيه ارث
از كوچه هاي مدينه و ...
پ.ن:
١- روضه امشب برگرفته از كتاب یاران شیدای حسین بن علی(علیهماالسلام) استاد مرتضی آقا تهرانی
٢- برادر ِ جناب رها كه از دوستان و اساتيد بزرگوارم بوده و هستند در اثر حادثه اي به شدت جراحت ديده اند. دعاي پاياني هيات امشب بعد از تعجيل فرج و سلامتي حضرت، شفاي عاجل همه مريضها و مريض مخصوص.
٣- غريبند و غريب نواز. امشب روضه بوي سبزي دارد ها... بوي غربت... بوي بقيع! حس ميكني؟!!
...
قِيلَ لَمَّا كَانَ الْعَبَّاسُ وَ زَيْنَبُ وَلَدَيْ عَلِيٍّ ع صَغِيرَيْنِ
قَالَ عَلِيٌّ ع لِلْعَبَّاسِ: قُلْ وَاحِدٌ
فَقَالَ وَاحِدٌ
فَقَالَ قُلِ اثْنَانِ
قَالَ أَسْتَحِي أَنْ أَقُولَ بِاللِّسَانِ الَّذِي قُلْتُ وَاحِدٌ اثْنَانِ
فَقَبَّلَ عَلِيٌّ ع عَيْنَيْهِ
...
ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى زَيْنَبَ
وَ كَانَتْ عَلَى يَسَارِهِ وَ الْعَبَّاسُ عَنْ يَمِينِهِ
فَقَالَتْ يَا أَبَتَاهْ أَ تُحِبُّنَا
قَالَ نَعَمْ يَا بُنَيَّ أَوْلَادُنَا أَكْبَادُنَا
فَقَالَتْ يَا أَبَتَاهْ
حُبَّانِ لَا يَجْتَمِعَانِ فِي قَلْبِ الْمُؤْمِنِ حُبُّ اللَّهِ وَ حُبُّ الْأَوْلَادِ
وَ إِنْ كَانَ لَا بُدَّ لَنَا فَالشَّفَقَةُ لَنَا وَ الْحُبُّ لِلَّهِ خَالِصاً
فَازْدَادَ عَلِيٌّ ع بِهِمَا حُبّاً
(مستدركالوسائل ج : 15 ص : 21٦- روايت 18040)
...
روايت بالا را ديشب ديدم
خيلي بهم چسبيد
از ديشب براي چند نفر خوانده ام اش
رزق شما هم هست گويا
...
اول مظلوم عالم به فرزندش عباس(عليهما السلام) رو ميكنند
ميگويند: بگو «يك»...
ميگويد.
ميفرمايند: بگو «دو»
مظهر معرفت مي گويد خجالت ميكشم بر زباني كه «يك» گفته ام ، «دو» برانم!
امام چشمان عزيزشان را مي بوسند
...
سپس «عالمه ي غير معلمه» از پدر مي پرسد
ما را دوست داريد؟
امام مهرباني(ع) ميفرمايند فرزندان ما جگرگوشه ما هستند!
فاطمه صغري، زينب كبري(س) خطاب به پدر ميگويد:
دو محبت در قلب مومن نگنجد: حب خدا و حب اولاد
پس اگر گريزي از ما نيست
خدا را خالص دوست داشته باشيد و به ما به شفقت بسنده نماييد!
...
حالا اين دو بزرگوار
شده اند ناصر حجت خدا
در بساطي كه بساطي نيست
در كوچه هاي سرد بياباني پر از طوفان هل من ناصر
...
كم معرفتي است اينگونه روضه خواندن به گمانم!
نمي پسندم!
اينكه او به اين خاطر حرم را ترك نمي كند
و به استقبال جنازه هاي دو شهيد عبدالله نمي رود
كه با مولايش چشم در چشم نشوند
كه حسين(ع) از خواهر شرمگين نشود
كه...
نه...!!!
به قول «آفتاب در حجاب» او ميداند قلبش چونان آينه اي در دستان امامش است
...
از كودكي بارها داستان كربلا را شنيده بود
شايد شرط عقد نكاهش با عبدالله هم از همين رو بود
شايد پسران را با همين عشق بزرگ كرده بود
عمري پشت پايشان را نگريسته بود
كه حالا باشند
و به پاي عشقش ذبح شوند
و او بنگرد اين همه جمال را
...
شايد بيرون نيامد از خيام
به گمانش كم اند
اين هديه ها نزد ذبيح الله الاعظم
حتي به بهاي چند دقيقه تاخير در سياهي آسمان
و قرمزي افق
و فرياد فرات
پ.ن:
۱-دوستان خيلي ها عازم كربلايند. خانواده هم. كاش ما را نيز در ميان كربلاييان راهي بود. ياد از سفر يك ماهه افتادم. ياد يك ماه غذاي حضرتي. شبهاي جمعه حرم ارباب. خورشت فاصوليه و فلافل و چاي شيرين و ... . داغم را تازه ميكند فلافلهاي شاه عبد العظيم(ع) و چاي شيرين هاي بانوي قم(س) و غذاي حضرتي مشهد الرضا(ع) و ... گرچه هیچکدام آرامم نمیکند. امید دارم اما. آقاست دیگر...آقا!
...
مي داني چيست؟ شب سوم كه ميشود به اين فكر ميكنم كه معرفت سن نمي شناسد. محبت، كوچك و بزرگ نمي فهمد. اصلا معرفت انباشتي هم نيست. ابزارش هم اينها كه ما جستجو ميكنيم نيستند. از سنخ و نوع ديگري است. اينها كه ميگويم را ادراك كرده اي؟...
...
بايد گره بخوري در امامت. در وليِ زمانت. قلبت براي او بتپد. زندگي ات باشد... نفست!
حالا امامت چونان آفتاب پشت ابر باشد يا چونان ماه سر ني! چه فرقي دارد؟ امام، امام است و محبت ،محبت!
...
طاقت سفر هم نداشت حتي. خدايي را كه نمي ديد نمي پرستيد! و حالا دير زماني بود...
در فراقش مي سوخت و شرر آهش دامان شهر را گرفته بود. غيبتِ ولي براي او گران مي آمد.
...
يكبار ديگر نيز اينچنين شده بود. وقتي عقب قافله مي دويد. آبله هاي پاهاي كوچكش، سرعت را گرفته بودند. عقب ماند و ماهش خسوف كرد. همان زمان هم ياد حرفها و سفارشات عمه در اول سفر افتاده بود. مادر خوبيها را خوانده بود. او نيز باريده بود و سرش بر دامان گذارده بود و...
...
حالا اما دوباره هوايي شده بود. ولي را طلب ميكرد و در طلبش مي سوخت. چونانكه خواب از چشم خفته شهر ربوده بود. مادر ِ كوفه اما دردش را نمي فهميد. جنسش را نمي شناخت!
اين بار نيز ولي اش به ديدار او آمد. حالا اما گويا ولي طاقت دوري او را نداشت!
نگيني شد بر دامان ماه!
پ.ن:
١- ازينكه دير به دير مطلبي به روز مي شود پوزش ميطلبم. پستها هويدا هستند. قلمم قوتي ندارد و در اقبال نيست. فقط از باب انجام وظيفه است و قولي كه داده ام و الا...
٢- دل ساده اي داشت. كم حرف بود و دوست داشتني. ناگهان حالش دگرگون شد. در عالمي ديده بود نازدانه پدر جلوي پاي زايران را جاروب ميزند. تا آخر سفر تاب نداشت!
٣- شب حضرت رقيه(س) را خيلي دوست دارم. به گمانم نام مادر و نازدانه، كليد قفل دلهاي حضرت عشق(ع)اند. دستهاي كوچكشان گره ها باز ميكند بانو. اينها را از حضرت باران(س) به ارث برده اند. مثل چيزهاي ديگر...
سيد شهيدان اهل قلم گفته بود گنهكاران را در اين قافله جايي نيست اما توبه كاران را...
...
حالا راهت داده اند و آمده اي. اما دلت نميايد. نقطه سياه وسط اينهمه سپيدي فقط تويي. نگاهي به اطراف كن. چقدر آقا يار خوب دارند. الحمد لله الذي تحبب الي و هو غني عني! از تو بي نياز است. پس چرا پا به پا ميكرد؟ تو را براي چه خواند؟ ...
...
دلش را بايد بدست بياوري. بهانه دل، راه شرم گناه را بسته است. نا خودآگاه به نام مادر ميخواني اش. تاب چشمان كه تمام ميشود و گلويت تير ميكشد به گوشه اي پناه مي بري. دستت را گرفته اي به پارچه مشكي و به نام صاحبش ميخواني فرزند را. در دلت چيزي تكان ميخورد.
...
مقابل باب القبله مي يابي خود را. كفشها را به گردن آويزان كن. سر به زير جلو برو. هر چه باشد تو دل زينب(س) و اهل حرم را نشكسته اي. هرچه باشد آقاست او...آقا! زير لب زمزمه كن: «يا ايها العزيز...» نام مادر باز هم كليد دل آقاست! اين را امتحان كرده اند ديگران هم! بارها...
...
نگاه مهربان امام امانت را بريده است. علي اش را به استقبال مي فرستد. دست كريمانه ش را به زير سرت مي برد. در اين خانه سر به زير مباش!
...
كِيلت را وفا ميكند. آقاست ديگر...آقا!
گاهي سالها بنشيني و فكر كني و سِرِ اين را دريابي كم است. اينكه چرا برخي را امام مي رود دنبالشان و مي آوردشان و ليز ميخورند و ميروند و گم ميشوند و ميميرند؛ و گروهي صيد چشم او مي شوند و مي مانند و امام مي نوشند لحظه لحظه. يكي شان همين حر است... همين حر.
خوف دارد خواندن برخي آيات و سوره ها. آيه ي نقطه را خوانده اي؟
يك نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست/
از نقطه اي بترس كه شيطاني ات كنند/
نمي ترسي در اين دنيايي كه نقطه باران است از «حُربتت»؟!! كه نقطه دار شود؟ در زمانه اي كه احاطه مان كرده اند نقطه ها. كه شيطاني مان كنند. همه از يك طرف ميكشند. چشمان امام از يك طرف... همه مردم از يك طرف. مردم چشم او از يك طرف.
ما كه چيزي نمي فهميم از صيادي و چشم و غمزه و ... مگر كليد دل آقا مددي رساند!
ما مثل او «آزاده» نيستيم! كه «اخذه مثل الافكل» باشيم و لرزه به انداممان بيفتد. كه «اشجع اهل الكوفه» باشيم ولي در شتاب به توبه «و يده علي راسه» گرديم... مستاصل و تسليم!
داد ميزد «اللهم اني تبتُ اليك. فتًب علي. فقد ارعبت قلوب اوليائك و اولاد بنت نبيك.» به مولا كه رسيد خاضعانه سوال كرد: «هل تري لي من توبه؟» پرسيد كه با آن ترسي كه به جان اهلبيت انداخته است راه توبه اي دارد يا نه! نه كه شك داشته باشد به كرم كريم ابن كربم ها... نه! ميخواست از زبان خود امام بشنود. كه آزام شود لابد!
تبديل خوف يكباره اش به رجا را مقتل اينگونه ميگويد: «فاذن له!» امام فوري اذن ميدهند اما ختم به اين نمي كنند. آقاست ديگر... آقا! بدنش را كه از ميدان برميگردانند «فجعل يسمح التراب عن وجهه و يقول: انت الحر كما سمتك امك. حر في الدنيا و حر في الاخره » امام خاك از صورت او برميگيرند. آزاده اش مينامند. در دو دنيا...
كاش ناز چشمان تو ما را هم آزاده ميكرد. هرچه باشد آقاييد... آقا! لا اقل يك كلام بگوييد. هل تري لي من توبه؟!!
پ.ن:
- عبارات روضه امشب نقل از لهوف سيد ابن طاووسند.
- در كامنت دوني دو پست قبلي پاسخ معوقه چند تا دوستان گذارده شد. ببخشايند از بابت تاخير
- شب جمعه آخر محرم را بايد ميهمان شاه عبد العظيم(ع) بود. با رجاء به «يا من بزيارته ثواب زياره سيد الشهدا(ع) يرتجي». لذتي دارد دعاي كميل در شور سينه زني. شايد كمي تسلاي دل شود طعم خوش آسمان با سس كربلا!
مي بُري و نمي بُرد. مي شكني و نمي شكند. مي گسلي و نمي گسلد! آقاست ديگر. آقا...
...
چند شب بيشتر نمانده. از خانه مي زني بيرون. راهت را كج مي كني مبادا لباسهايت از زنگار روي داربست ها خراب شوند. دل و دماغ درست و حسابي نداري. انگار درونت رَخْتْ مي شويند. اين را مامان بزرگت گفته و چقدر خوب وصف الحال توست!
...
كلش كلش كنان پاها را جلو و عقب هل ميدهي. سر راهت سبز مي شود. راه فراري نيست. سلامي مي كني تا زود رد شوي. او اما نگار دست بردار نيست. از هيات ميگويد و سياهي زنان و اينكه كمك ميخواهند و ...
...
چشمانش را به زمين مي دوزد. ابروهايش كمي چروك خورده مي شود. خطهاي پيشاني اش برجسته تر! شايد منتظر است تا شرمنده شوي! تا چشمانت داد بزنند در دل گفته اي غلط كردم!
دستت خشك ميشود. مثل زباني كه در دهان نمي چرخد. دستت را از جيب پشت شلوار در مي آوري. بدون اينكه شرم كيف پولت را حمل كنند. چشمانت را هم مي بندي. شايد كه خفه كرده باشي فريادهاشان را !
...
به ياد مي افتي چقدر انتظار محرم كشيده بودي. حالا اما...
خوب دقت كن! بولد شده است امضايت پاي نامه اي در كنار ديگر كوفيان. همانهايي كه زره و شمشير و اسب دادند براي سپاه حسين(ع). جان اما عزيز تر بود!
...
چرا هرچه راه را كج ميكني... راه...؟ كج...؟!!
حسين(ع) هنوز ايستاده روبرويت... پسر فاطمه(س)
صورتت را با پشت دست پاك مي كني. يك سلام مي كني و راه مي افتي.
آقاست ديگر...آقا!
خودت را بياب. حق و باطل هر دو روي زمين نمي مانند! آدمهاي خود را دارند. كارشان انجام مي شود. تو نسبت خودت را با هركدام ازين جريانها مشخص كن. هيات و لشكر و جنگ و ... معطل تو نيست. امام اما پا به پا ميكند! براي تو! حتي اگر شمر باشي و روي سينه اش!!!
حق همان حق است. امام همان امام. جريانها همان جريان. آدمها همان آدمها. بالاتر! سنتها و روشها و ابزار ها هم همان ابزارها. همانگونه كه امام منتظرشان ماند و دعوتشان نمود و به راهشان نشست، براي تو هم مي نشيند. گاهي همسرت ميتواند نجاتت دهد و امامت را برايت معنا كند. گاهي گرچه قابليت قابل و استحقاقش نيست اما امام فاعليتش را به رخ مي كشد. چيزي در گوشت ميگويد و ... . گاهي هم تو اسب و زره و خود و شمشير مي دهي اما ...
دعا كن آني باشي كه هرچه هم سعي ميكني خيمه ات را دورتر بزني كه با حسين(ع) همراه نشوي اما صيدت كند! بيچاره ات كند. شيدايت كند!
اما فرمود اگر با ما نيستي آنقدر دور شو كه صداي هل من ناصر ما را نشتوي.
برو. هر چه دورتر! در تاريخ گم شو! در زمان! در بيابان! ميتواني؟!!
پ.ن:
- شب اول روضه مان است. البت شب آخر محرم هم. ميگويند شب مزد. اين شبها زيارت سيد الكريم(ع) و حضرت كريمه(س) و ... ديگر افاقه نميكند. دلم روضه حضرت زهرا(س) ميخواهد... زيارت آسمان بقيع!
- دوستان ديگر هم مددي كنند و قلمي بزنند. روضه را بايد زندگي كرد... نوشيد... جرعه جرعه...! مثل ثانيه هاي حضور!
- واسطه ي رزق اشك اين روزهايم شده است. شيدايي، بيقراري و پريشاني ريشه هاي فرشي كه رنگ و رو رفته است و ميگويند نه از گذر زمان كه از نخست اينگونه بوده! خيلي هم پا نخورده اما خسته به نظر مي رسد. ميگويند راه هم ميرود! پوسيده هم هست. در اتاق ما هم نمي گنجد. اصلابه رنگ و روي اتاق نميايد. از مد افتده است. براي اين روزها نيست. شادابي ندارد. به دل هم كه نمي نشيند. خلاصه با اين اوصاف دير يا زود رفتني است! روضه دل است اينها براي من! خلاصه كه من هم...